Vliegtuigbrandstoffabriek Rotterdam kan €1,3 miljard opleveren

• Fabriek voor vliegtuigbrandstof in Rotterdam voegt jaarlijks 1,3 miljard euro toe
• Bouw van de fabriek kost ruim 2 miljard euro
• Project levert tot 6.400 voltijdsbanen op, vooral indirect

Een fabriek voor synthetische vliegtuigbrandstof in de Rotterdamse haven kan de Nederlandse economie jaarlijks €1,3 miljard opleveren, zo blijkt uit onderzoek van Ecorys. De studie, uitgevoerd in opdracht van energiebedrijf Power2X, berekent de impact van het project eFuels Rotterdam, dat hernieuwbare methanol moet omzetten in 250.000 ton duurzame vliegtuigbrandstof per jaar. De bouw alleen al kost meer dan €2 miljard, en ook na oplevering blijft de fabriek voor duizenden banen zorgen.

Fabriek voor vliegtuigbrandstof in Rotterdamse haven

Het gaat om eFuels Rotterdam, een gepland project van Power2X in de Rotterdamse haven en een voorbeeld van de energietransitie in de procesindustrie. De fabriek moet geïmporteerde hernieuwbare methanol omzetten in ongeveer 250.000 ton synthetische vliegtuigbrandstof per jaar, ook wel eSAF genoemd. Met het project is een investering van meer dan €2 miljard gemoeid. Ecorys onderzocht zowel de economische als de bredere maatschappelijke effecten van de geplande fabriek. Volgens de onderzoekers genereert de bouwfase ongeveer €1,4 miljard aan Nederlandse toegevoegde waarde. Zodra de fabriek draait, levert de productiefase naar verwachting jaarlijks ongeveer €1,3 miljard aan toegevoegde waarde op. Dat bedrag bestaat niet alleen uit de omzet van eFuels Rotterdam zelf, ook de extra activiteit bij Nederlandse toeleveranciers en de bestedingen van werknemers telt mee in de berekening.

Grootste deel werkgelegenheid is indirect

De geraamde werkgelegenheid is voor het grootste deel indirect. Tijdens de exploitatiefase is het project volgens Ecorys goed voor zo’n 4.000 tot 6.400 voltijdsbanen rond de productie van vliegtuigbrandstof in Nederland. Daarvan werken ongeveer 200 mensen rechtstreeks bij eFuels Rotterdam. De overige banen ontstaan vooral bij leveranciers en dienstverleners in de regio. Tijdens de bouw zorgt het project voor een tijdelijke economische impuls. De aanleg duurt naar verwachting drie tot vier jaar en is volgens de berekeningen goed voor maximaal 11.000 arbeidsjaren, gemiddeld zo’n 3.000 voltijdsbanen per jaar. De investering van meer dan €2 miljard door Power2X betekent daarmee een flinke, tijdelijke impuls voor de Nederlandse economie tijdens de bouwfase.

Europese norm voor duurzame vliegtuigbrandstof

Het project kan ook een rol spelen bij het behalen van de Europese doelen voor de luchtvaart. Vanaf 2030 verplicht de Europese bijmengverplichting het gebruik van synthetische vliegtuigbrandstof, waarna het verplichte aandeel de jaren daarna verder stijgt. In de eerste tien jaar van die verplichting zou de fabriek gemiddeld zo’n 15% kunnen produceren van de hoeveelheid duurzame vliegtuigbrandstof die de hele EU nodig heeft. Van 2030 tot en met 2039 zou de capaciteit bovendien groot genoeg zijn om de volledige Nederlandse wettelijke vraag te dekken. Rotterdam is niet de enige plek waar dit soort technologie wordt ontwikkeld, ook voor synthetische kerosine loopt er al een apart project in de haven. Power2X importeert de hernieuwbare methanol liever uit regio’s waar hernieuwbare energie goedkoper is, wat extra beslag op het toch al overbelaste Nederlandse stroomnet scheelt.

Uitkomsten hangen af van toekomstige prijzen

De hoge economische opbrengst is geen vaststaand gegeven. De fabriek draait nog niet en de berekeningen hangen onder meer af van toekomstige prijzen van vliegtuigbrandstof en hernieuwbare methanol, en van de hoeveelheid die werkelijk wordt geëxporteerd. In een alternatief scenario zakt de jaarlijkse toegevoegde waarde bijvoorbeeld naar €780 miljoen. Ecorys verwacht daarnaast een flinke daling van de CO₂-uitstoot: de fabriek kan jaarlijks tussen de 550.000 en 750.000 ton CO₂ vermijden. De onderzoekers kennen aan die vermeden uitstoot op Europees niveau een indicatieve waarde toe van ongeveer €200 miljoen in 2030, oplopend tot circa €600 miljoen in 2050. Ze wijzen er zelf op dat de bredere maatschappelijke analyse deels kwalitatief is en niet geldt als volledige kosten-batenanalyse. “De bevindingen moeten worden gezien als indicatieve en aanvullende inzichten”, aldus de onderzoekers, “en niet als nauwkeurige schattingen van de maatschappelijke waarde.”