MIT-startup brengt betaalbare oceaansensoren naar open water

Een startup van MIT-alumnus Ravi Pappu zet autonome oceaansensoren in om stormvoorspellingen te verbeteren en bedreigde diersoorten op te sporen. De apparaten van Apeiron Labs kosten een fractie van traditionele meetapparatuur en leveren real-time data vanuit de diepzee, tot op 120 meter onder het oppervlak.

Blinde vlekken in de oceaan

In oktober 2025 groeide tropische storm Melissa binnen enkele uren uit tot een van de zwaarste Atlantische orkanen ooit. De plotselinge intensivering werd veroorzaakt door een onbekende warmtepoel in de Caribische Zee. Volgens Pappu zijn zulke blinde vlekken overal aanwezig, soms honderden kilometers breed, en vrijwel onzichtbaar voor bestaande meetsystemen. Met betere oceaansensoren had de intensivering nauwkeuriger voorspeld kunnen worden, stelt hij.

Oceaansensoren goedkoop en schaalbaar

Apeiron Labs ontwikkelt compacte, autonoom opererende oceaansensoren van ongeveer 90 centimeter lang en zo’n 9 kilo zwaar. De apparaten worden vanuit een boot of vliegtuig uitgeworpen met biologisch afbreekbare parachutes en blijven zes maanden actief in de oceaan. Elk apparaat stuurt continu meetgegevens naar de cloud en is bestuurbaar via een cloudgebaseerd besturingssysteem, toegankelijk op een mobiele telefoon.

Traditionele oceaanmeetapparatuur kost tientallen miljoenen euro’s en vereist een volledig bemand dieselschip, dat al snel 100.000 dollar per dag kost. De oceaansensoren van Apeiron brengen zowel de kosten als de CO2-voetafdruk fors omlaag. Het Amerikaanse NOAA investeert eveneens in betaalbare oceaantechnologie om meetnetwerken betaalbaar te houden.

Van holografie naar oceanografie

De weg van oprichter Pappu naar oceaansensoren liep via een omweg. Als kind in India raakte hij gefascineerd door een hologram op de cover van National Geographic. Hij schreef een brief aan Steve Benton, uitvinder van het regenbooghologram aan het MIT Media Lab, en studeerde uiteindelijk onder diens begeleiding. Na zijn promotie richtte Pappu samen met medestudenten ThingMagic op, een bedrijf dat RFID-lezers verkocht. Na de overname in 2010 werkte hij bij In-Q-Tel, waar hij ontdekte hoe groot de behoefte was aan goedkope, schaalbare sensoren voor maritieme toepassingen.

Oceaansensoren met twee meetmethoden

De oceaansensoren zijn momenteel uitgerust met twee soorten instrumenten. Het eerste type meet zoutgehalte, temperatuur en diepte. Het tweede type gebruikt een hydrofoon om passief te luisteren naar geluiden onder water, zoals het lage-frequentiegeluid van walvissen en andere bedreigde diersoorten. Die akoestische data kan ook bijdragen aan het monitoren van geluid bij offshore-energieprojecten en het volgen van zeestromingen.

Oceaansensoren die stromingspatronen in kaart brengen, openen ook mogelijkheden bij olielozingen. Als temperatuur en zoutgehalte bekend zijn, kunnen stromingen nauwkeurig gemodelleerd worden. Dat helpt bepalen waar een olievlek zich naartoe beweegt. Voor de visserij is het verschil tussen warm en koud water eveneens waardevol, omdat vispopulaties zich concentreren rond die overgangszones.

Defensie en wetenschap als eerste klanten

Apeiron Labs werkt al twee jaar samen met de Amerikaanse marine en andere defensieorganisties. Het bedrijf testte zijn oceaansensoren voor de kust van Californië en in de haven van Boston. Volgens Pappu is de vraag niet langer of het kan, maar wat ermee mogelijk is. Verbeterde stormvoorspelling is de toepassing waar hij het meest enthousiast over is. De oceaan bepaalt in hoge mate het weer en het klimaat. Ondanks jarenlange inspanning blijven plotselinge wisselingen in stormintensiteit de norm, grotendeels doordat we de oceaan onvoldoende begrijpen.